Boşa çıkan umutlar..

Yazamıyorum uzun zamandır …Kalbim gibi kalemimi de kırdı vefasızlar

Kalemim bir yandan  Kalbim bir yandan  küstü bana

Anlatamıyorum  kendimi  anlatsam da ne olacak sanki anlayanı olmayınca insanın konuşacak sözü de olmuyor..Kelimeler bile düşman oluyor sanki

insan kendi elleriyle göz yaşını sildiğinde anlıyor yalnız olduğunu  kalabalık içindeki yalnızlığı

üzülmüyorum aslında duvarlara yazıyorum camlara yazıyorum kalbime kazıyorum nefretle

Hayattaki en ufak mutlu olma ihtimalimi bile çok görenler  dünya sizin olsun bende benim  

boş sokak aralarında kalmış gibi gençliğim …Çıkışı olmayan kapılar  ışığı yanmayan evler  gibi yüreğim

Hani suçun olmasa da  birini incitmişsin gibi hissedersin ya  öyleyim işte sanki dünyadaki bütün cinayetleri ben işlemişim yada birini merdivenden itmişim…

sanki bir salıncak kurmuşum dalını kırmışım yeşeren umutların..

neydi yüreğimize yazıp ta yaşayamadıklarımızın adı sevgi mi yada özlem kim bilir belki de acı  bir bekleyiş

anlaşılan bizim gemimiz hiç bir zaman  ulaşamayacak o limana  demir alamayacağız mutluluğa hırçın bir fırtınanın önünde kaybolup gideceğiz  sonsuzluğa bekleyenimiz olmasa da o kıyıda belki çıkarız umuduyla sen yinede umudunu kaybetme ….Demek isterdim aslında kendime, avuturdum yüreğimi 

Gerçeği görmek lazım askında ne kadar çırpınırsan çırpın gidecek ne liman ne de bir bekleyen var …

bırak yüreğini karanlık sulara, gidebildiği  kadar gitsin sonsuzluğa

hoşça kal  diyenimiz olmasa da elvedalarımız çok olur hayatımızda…

Yazan: Nazan ÇAĞLAR