Demirin ve çeliğin başkenti Karabük’te, ne zaman bir masaya oturulsa konu döner dolaşır kentin kronikleşmiş sorunlarına gelir.
Ancak acı olan şudur ki; artık Karabük’ün sorunları için ne söylense, hangi rapor hazırlansa, hangi alt yapı projesi masaya yatırılsa sanki boşluğa konuşuluyor gibi fayda etmiyor.
Fabrikanın dumanıyla nefes alan bu şehir, yıllardır aynı kısır döngünün içinde patinaj çekip duruyor. İşsizlik diyoruz, göç diyoruz, gençlerin kafelerinde umut tükettiği saatlerden bahsediyoruz; ama nafile.
Her seçim döneminde kürsülerden inmeyen vaatler, sandık kapanır kapanmaz tozlu raflardaki yerini alıyor. Yönetenler “yapacağız, edeceğiz” dedikçe, halkın inancı biraz daha eriyor. Çünkü Karabük’te sorunları tespit etmekte bir sıkıntı yok; asıl mesele, o sorunları çözecek iradenin ve cesaretin gösterilememesinde yatıyor.
Herkes idareci olmaya meraklı, lakin taşın altına elini koyacak yönetici bulmak neredeyse imkansız hale geldi. Esnafın dertleri dağ gibi büyürken, sanayi ile üniversite arasındaki o kopukluk kentin enerjisini emiyor. Çevre kirliliğinden tutun da trafik düğümlerine, sosyal yaşamın yetersizliğinden gençlerin iş bulamayıp başka şehirlere göç etmesine kadar her şey ortada.
Fakat ne acıdır ki kelimeler tükendi, cümleler bitti; söylenen hiçbir söz, atılan hiçbir manşet merhem olmuyor.
Artık kulaklar tıkalı, gözler yorgun, vicdanlar ise bu duyarsızlık karşısında nasır tutmuş durumda. Eğer bu şehre gerçekten bir iyilik yapılmak isteniyorsa, laf üretmekten vazgeçilip artık somut adımlar atılmalı. Yoksa bu gidişle demir çelik fabrikasının bacaları tütmeye devam edecek ama Karabük, kendi sessizliğinde ve çaresizliğinde yavaş yavaş eriyip gidecek.
Sağlıcakla kalın
Erkan BÖREKÇİ
UİGAD (Uluslararası İnternet Gazeteciliği ve Gazeteciler Derneği)
Genel Başkan Yrd. ve Teşkilatlanma Başkanı
