Bir insanın hayatını değiştirmek için bazen bir ömür gerekmez. Bazen yalnızca “bir kere” denilen o küçük adım yeterlidir. “Bir kereden bir şey olmaz. ”Belki de bağımlılığa açılan kapının en masum görünen cümlesidir bu. Bir merak… Bir arkadaş ısrarı… Bir ortama ait olma isteği…“Ben kontrol ederim.” düşüncesi…“İstediğim zaman bırakırım.” özgüveni…
İnsan bazen hayatının değişeceğini bilmeden bir adım atar. O adımın nereye varacağını düşünmeden, yalnızca o anı yaşar. Çünkü bağımlılık çoğu zaman hayatımıza büyük bir gürültüyle girmez. Sessizce yaklaşır. Önce küçük bir merak gibi görünür, sonra alışkanlığa dönüşür. Bir süre sonra da insanın hayatındaki birçok şeyi kendisine bağlamaya başlar. İlk adım atılırken kimse “Ben bağımlı olacağım.” diye düşünmez. Tam tersine çoğu insan kendisinin kontrolü kaybetmeyeceğine inanır. “Ben yapmam.” “Ben bağımlı olmam.” “İstersem bırakırım.” “Benim çocuğum böyle bir şey yapmaz.
”Belki de mücadelede en çok sorgulamamız gereken düşüncelerden biri budur. Çünkü bağımlılık belirli bir insan tipini seçmez. Bir insanı yalnızca yaşına, eğitimine, ailesine, ekonomik durumuna ya da bulunduğu çevreye bakarak bağımlılıktan uzak kabul edemeyiz. Bu yüzden mesele yalnızca “Kim kullanıyor?” sorusundan ibaret değildir. Asıl soru şudur: “Neden başladı? ”Bir insanı o ilk adıma götüren neydi? Merak mı? Yalnızlık mı? Arkadaş çevresi mi? Kabul görme isteği mi? Aile içinde yaşadığı sorunlar mı? Okul hayatındaki başarısızlıklar ya da dışlanmışlık mı? Kendisini değersiz hissetmesi mi? İçinde taşıdığı ve kimseye anlatamadığı bir sorun mu?
İşte bağımlılıkla mücadele tam da burada başlamalıdır. Çünkü yalnızca sonucu konuşursak, nedeni görmezden geliriz.
Yazar:
Nazan ÇAĞLAR
ULUMED
ULUSLARARASI UYUŞTURUCU İLE MÜCADELE VE EĞİTİM DERNEĞİ
Genel Merkez Hatay İl Sağlık Komisyonu Başkanı
